เพื่อน . . . โผล่หัวมาตอนโต
เป็นใครไม่รู้ จู่ๆวันหนึ่งเราก็รักมัน

ความรักเพื่อน เป็นความรักที่น่าเคารพยกย่อง
. . . แต่ต้องเป็นเพื่อนแท้นะ

เพื่อนจะรักกันแบบพอดี . . .
ไม่หวง ไม่หึง ไม่ต้องการอะไรตอบแทน
เรารักกันสบายๆ มีปัญหาอะไรปรึกษากัน มีเรื่องเดือดร้อนช่วยกัน

แต่ในขณะเดียวกัน. . .
ต่างคน ต่างก็มีโลกของตัวเอง เธอมีแฟนฉันไม่ว่า
เธอสนุก . . .ของเธอไป เราต่างยินดีในความสุขของกันและกัน
ไม่ต้องมาเจอกัน ก็ยังห่วงกัน คิดถึงกัน
ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบอยู่เสมอ

ถ้ามั่นใจว่าเจอเพื่อนแท้แล้ว
เชื่อเถอะว่า ไม่ว่าเราจะห่างกันยังไง เราจะคิดถึงกัน
และเราจะไม่มีวันเลิกคบกัน . . .
ต่างฝ่ายต่างมีเพื่อนใหม่ ก็ยังเป็นเพื่อนกันไ

ความรักของเพื่อนมันเป็นความรักที่ไม่มีเงื่อนไข
คนบางคนบอกว่า คุยกับเพื่อนได้ทุกเรื่อง
แต่คุยกับแฟน . . . กับพ่อแม่ได้บางเรื่อง
นี่แหละที่มันเป็นความรักที่ประหลาด แต่งดงาม
มันมีความเข้าใจ . . . ไว้ใจ . . . เชื่อใจ . . . ในจุดสมดุล

ฤดูกาลผันผ่าน อาจเปลี่ยนวันวานไปได้
แต่ตราบใดภาษายังไม่เปลี่ยนไป
คำว่า " เพื่อน" เขียนอย่างไร
ความหมายย่อมเหมือนเดิม
จิงป่าววะ